Περιβάλλον

Ιδιωτικοποίηση του νερού; Δεν θα πάρουμε...

Το ερώτημα αν το νερό είναι δημόσιο ή ιδιωτικό αγαθό είναι αλήθεια ότι είναι ένα σύνθετο ερώτημα και έχει απασχολήσει πολύ τόσο την Ευρώπη όσο και τη διεθνή κοινότητα. Τελευταία το ερώτημα αυτό απασχολεί και την Ελληνική πραγματικότητα, με αφορμή την απόφαση της κυβέρνησης να πωλήσει τις εταιρείες ύδρευσης Θεσσαλονίκης και Αθήνας σε ιδιώτες. Κύρια αιτία για τη δυσκολία του ερωτήματος, αποτελεί ο πολυδιάστατος ρόλος του νερού που συνήθως μπερδεύει την ανάλυση, όσο όμως και η εμπλοκή του σε ένα μεγάλο πλήθος χρήσεων, διεργασιών και δραστηριοτήτων.

Καταστροφική περιβαλλοντικά, οικονομικά και κοινωνικά η μεταλλευτική δραστηριότητα στις Σκουριές Χαλκιδικής

Μήνυμα που διαβάστηκε στην εκδήλωση "Η Μεταλλεία Χρυσού σε περίοδο οικονομικής κρίσης-επιπτώσεις στο περιβάλλον" που έγινε στις 29 & 30 Μαρτίου στην Ιερισσό Χαλκιδικής.

Όχι στην ιδιωτικοποίηση του νερού της ύδρευσης στη Θεσσαλονίκη

Κοινή εκδήλωση ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του νερού της Θεσσαλονίκης διοργανώνουν το ΑΠΘ και το Συντονιστικό Πολιτών και Φορέων «SOSΤΕ το νερό» στις 4 Απριλίου και ώρα 19:30, στην Αίθουσα Τελετών του ΑΠΘ. Στη διάρκεια της εκδήλωσης, που εντάσσεται στις παρεμβάσεις που οργανώνονται ενόψει του σχετικού δημοψηφίσματος στις 18 Μαΐου, θα προβληθεί η ταινία «ΣΤαγώνες», το ντοκιμαντέρ της Νέλλης Ψαρρού για τις περιπέτειες του νερού στην Ελλάδα.

Επιστολή για την ιδιωτικοποίηση του νερού της ύδρευσης της Θεσσαλονίκης

Επιστολή προς το Συντονιστικό πολιτών και φορέων «SOSτε το ΝΕΡΟ»:

Πληροφορήθηκα με μεγάλο ενδιαφέρον την απόφαση της πρωτοβουλίας «SOSτε το ΝΕΡΟ» να προχωρήσει στη διεξαγωγή δημοψηφίσματος στις 18 Μαΐου για την ιδιωτικοποίηση του νερού. Είμαι πεπεισμένος ότι η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών αναγνωρίζει την αξία του νερού ως θεμελιώδους αγαθού και θα ταχθεί σύσσωμη κατά της ιδιωτικοποίησης της ΕΥΑΘ.

Για την Ελλάδα που θέλουμε - Για την Ευρώπη της αλληλεγγύης

Τοποθέτηση στο καταληκτικό στρογγυλό τραπέζι του συμποσίου "Ποιά Ελλάδα;" του ΑΠΘ:

Η Ελλάδα που όλοι θέλουμε δεν θα έλθει μέσα από την απλή διαχείριση της κρίσης, ούτε με νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις, γιατί έτσι θα έχουμε επανάληψη της ίδιας πολιτικής που είναι υπεύθυνη για τη σημερινή χρεοκοπία. Από την άλλη, η δαιμονοποίηση τόσο του δημόσιου τομέα ως οιωνεί διεφθαρμένου και αντιπαραγωγικού, όσο και του ιδιωτικού ως εξ αρχής αμαρτωλού, ανακυκλώνει τα ίδια διλήμματα δοκιμασμένων και εν πολλοίς αποτυχημένων συνταγών του παρελθόντος.

Σελίδες