Ο πατριωτισμός της δίκαιης ανάπτυξης

Ζούμε σε μια εποχή ειρήνης όπου τα σύνορα των κρατών, τουλάχιστον στην Ευρώπη και την Βαλκανική, έχουν παγιωθεί και δεν αμφισβητούνται. Παρόλα αυτά πόλεμοι συνεχίζουν να διεξάγονται και σήμερα, με διαφορετική όμως μορφή, μέσα και όπλα σε σχέση με το παρελθόν.
Η παγκοσμιοποίηση της οικονομίας, με τη μορφή του πιο ακραίου νεοφιλελευθερισμού, έχει εισάγει νέες μεθόδους επικράτησης και επιβολής της βούλησης των ισχυρών του πλανήτη. Ο ασφυκτικός έλεγχος της παγκόσμιας οικονομίας από μια νέα ολιγαρχία του πλούτου, η οποία αν και αντιστοιχεί μόλις στο 1% του πληθυσμού της γης έχει φτάσει να ελέγχει περισσότερο από τον μισό πλούτο του πλανήτη, έχει δημιουργήσει νέα κέντρα εξουσίας που με αδιαφάνεια και απόλυτο δημοκρατικό έλλειμμα επιβάλλουν τις επιδιώξεις τους στα κράτη και τους λαούς. Οι αποφάσεις για την τύχη των λαών σήμερα δεν λαμβάνονται, όπως κάποτε, από τις δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις, αλλά από αόρατα οικονομικά κέντρα που ελέγχουν το χρηματιστηριακό και τραπεζικό κεφάλαιο, επιβάλλοντας με οικονομικά μέσα αυτά που κάποτε χρειάζονταν στρατός και όπλα για να επιβληθούν.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα η χρεοκοπία της Ελλάδας και στη συνέχεια η ομηρία της από τους δανειστές οι οποίοι επέβαλαν, με τη μορφή μνημονίων, τις νεοφιλελεύθερης κατεύθυνσης βουλήσεις τους προκειμένου να εκμεταλλευτούν για ίδιο όφελος τον πλούτο της χώρας μας.
Με δυο λόγια ο πόλεμος για την καθυπόταξη, τον έλεγχο και την εκμετάλλευση των κρατών και των λαών σήμερα δεν διεξάγεται πια με τα συμβατικά, αλλά με οικονομικά όπλα και μεθόδους.
Σε μια εποχή οικονομικού πολέμου που ούτε ο εχθρός εμφανίζεται με τη μορφή του στρατού κατοχής, ούτε ο κίνδυνος είναι η καταπάτηση των συνόρων και η απώλεια εθνικού εδάφους, ο πατριωτισμός δεν μπορεί να έχει άλλη μορφή, παρά αυτήν της υπεράσπισης της πατρίδας και του απειλούμενου λαού από την επεκτατική πολιτική των επιθετικών οικονομικών κέντρων εξουσίας.
Η αντίσταση απέναντι στην εκχώρηση εθνικού πλούτου και κυριαρχικών δικαιωμάτων, η προστασία των ευαίσθητων κατηγοριών του πληθυσμού από τη φτώχεια, την ανεργία και την περιθωριοποίηση, η υποστήριξη των εργασιακών δικαιωμάτων και του κοινωνικού κράτους και βεβαίως η οικοδόμηση ενός παραγωγικού μοντέλου που θα καθιστά την οικονομική ανάπτυξη αυτοδύναμη, είναι οι εκδηλώσεις του νέου πατριωτισμού που σήμερα υπερασπίζεται την ελευθερία από την εκμετάλλευση και τον οικονομικό στραγγαλισμό που επιδιώκουν οι ισχυροί της γης.
Ο ενδοτισμός από την άλλη μεριά και η προδοσία έχουν σήμερα προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες, καθώς σχετίζονται απόλυτα με τη συνεργασία με τον σύγχρονο εχθρό και με την υποστήριξη των επιδιώξεών του.
Με την έννοια αυτή ο εσωτερικός εχθρός στη σημερινή εποχή δεν είναι άλλος παρά οι εγχώριες δυνάμεις του νεοφιλελευθερισμού που, εναρμονισμένες με την επεκτατική πολιτική των διεθνών οικονομικών κέντρων εξουσίας, πρώτα οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία και στη συνέχεια την υποχρέωσαν στην ομηρία των δανειστών. Είναι οι ίδιες νεοφιλελεύθερες δυνάμεις που σήμερα προαναγγέλλουν ως οδικό χάρτη για την επόμενη ημέρα τη συρρίκνωση των δημόσιων δομών, τον περιορισμό του κοινωνικού κράτους και την αποδυνάμωση των εργασιακών δικαιωμάτων, με στόχο την ανεμπόδιστη εκμετάλλευση της πατρίδας μας από την ολιγαρχία του πλούτου.
Οι δυνάμεις του νεοφιλελευθερισμού σήμερα, σε αγαστή συνεργασία με την ακροδεξιά, άλλοτε με τη μορφή της κυβερνητικής σύμπραξης, όπως στην Αυστρία, Ουγγαρία, Ιταλία και άλλοτε σαν ένα υβρίδιο ακροδεξιού νεοφιλελευθερισμού, όπως συμβαίνει τελευταία στη χώρα μας με το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, επιδιώκουν μέσω της παλινόρθωσης της ρητορικής του εθνικισμού, της μισαλλοδοξίας και της πατριδοκαπηλίας, να ανακτήσουν την πολιτική ηγεμονία και να βάλουν στο περιθώριο τις προοδευτικές πολιτικές δυνάμεις που αγωνίζονται για τη δίκαιη ανάπτυξη και την ευημερία των πολλών.
Απέναντι στη νέα απειλή της συνεργασίας ακροδεξιών και νεοφιλελεύθερων δυνάμεων, αναπτύσσεται ένας νέος πατριωτισμός που επιδιώκει την επαναφορά της κοινωνικής δικαιοσύνης σε ένα νέο μοντέλο βιώσιμης οικονομικής ανάπτυξης, το οποίο αξιοποιώντας τα ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα κάθε τόπου, θα δίνει ίσες ευκαιρίες πρόσβασης στα αγαθά της ανάπτυξης και της ευημερίας σε όλους και όχι αποκλειστικά στις πολιτικές και οικονομικές ελίτ.
Το μοντέλο αυτό της βιώσιμης ανάπτυξης επειδή ακριβώς στηρίζεται στα συγκριτικά πλεονεκτήματα κάθε τόπου, μπορεί και διασφαλίζει ταυτόχρονα τόσο την οικονομική, όσο όμως και την κοινωνική και την περιβαλλοντική ανάπτυξη.
Ο ΣΥΡΙΖΑ και οι προοδευτικές πολιτικές δυνάμεις που συσπειρώνονται σήμερα γύρω του, έχουν ενσωματώσει απολύτως αυτό το νέο πατριωτισμό της δίκαιης και βιώσιμης ανάπτυξης, καθώς υπερασπίζονται την ελευθερία της πατρίδας μας από τους σύγχρονους οικονομικούς κατακτητές, καταπολεμώντας την φτώχεια και την περιθωριοποίηση της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού.
Οι πολιτικές δυνάμεις που έχουν υιοθετήσει και υπερασπίζονται το νέο πατριωτισμό, με όπλα αφενός μια ανοικτών οριζόντων, πολυδιάστατη και φιλειρηνική εξωτερική πολιτική και αφετέρου ένα νέο μοντέλο αυτοδύναμης παραγωγικής ανασυγκρότησης που στηρίζεται στις αρχές της δίκαιης και βιώσιμης ανάπτυξης, θα είναι οι πρωταγωνιστές της επόμενης ημέρας, αφήνοντας πίσω τις συντηρητικές, τις νεοφιλελεύθερες και τις ακροδεξιές δυνάμεις που επιμένουν να υποστηρίζουν τις αποτυχημένες επιλογές του χτες.

Το άρθρο του Καθηγητή Γιάννη Α. Μυλόπουλου, Προέδρου της Αττικό Μετρό Α.Ε., δημοσιεύθηκε στις 26 Ιουλίου 2018, στην ¨Εφημερίδα των Συντακτών".