Για τον Γιάννη Παντή

Α, ρε Γιάννη!
Μου είναι δύσκολο να μιλήσω για τον Παντή. Όχι γιατί δεν έχω τι να πω. Αλλά γιατί ειδικά για εκείνον, θα ήθελα να αποφύγω τα συνήθη και τα τετριμμένα που λέγονται σε παρόμοιες περιπτώσεις…
Δέσαμε τις ζωές μας εδώ και πολλά χρόνια με έναν μοιραίο και ακατάλυτο, όπως απέδειξε η ιστορία, τρόπο. Πιστέψαμε με πάθος στο ίδιο όνειρο και αγωνιστήκαμε με όλες τις δυνάμεις μας για να το επιτύχουμε. Παλέψαμε, πεισμώσαμε, επιμείναμε, δουλέψαμε ατέλειωτες ώρες μαζί στον 7ο όροφο, ξενυχτήσαμε, χαρήκαμε και λυπηθήκαμε, δοκιμαστήκαμε σκληρά.
Κι ύστερα, όταν άρχισε το… κυνήγι των μαγισσών μαζί συκοφαντηθήκαμε, μαζί διασυρθήκαμε και μαζί συρθήκαμε στις αίθουσες των δικαστηρίων. Μαζί πικραθήκαμε, μαλώσαμε και διαφωνήσαμε και πάλι μετά, όταν δικαιωθήκαμε, πάλι μαζί είμασταν στον ίδιον αγώνα. Μαζί πέσαμε και μαζί σταθήκαμε στα πόδια μας, πληρώνοντας ακριβά την… ύβρη να θέλουμε να αλλάξουμε τον κόσμο.
Κι όταν το όνειρο που εξελίχθηκε σε εφιάλτη τελείωσε, ακολουθήσαμε ο καθένας τον δικό του δρόμο, στρατευμένοι όμως στον ίδιο, πάντα, σκοπό.
Α, ρε Γιάννη! Άντεξες σε τόσες θύελλες και τόσες φουρτούνες, κατάφερες να κρατηθείς όρθιος σε εξαιρετικά δύσκολες και εχθρικές συνθήκες, γιατί δεν άντεξες και αυτή τη δοκιμασία;
Αντί για άλλα λόγια, ο αποχαιρετισμός μου στον Γιάννη θα είναι η υπόσχεση ότι ο αγώνας που πιστέψαμε θα συνεχιστεί.
Καλό σου ταξίδι Γιάννη και καλή αντάμωση…