Το πολυτεχνείο (ακόμη) ζει (Αγγελιοφόρος)

33 χρόνια μετά και τα μηνύματα της μεγάλης εξέγερσης των νέων κατά του τότε τυραννικού καθεστώτος, εξακολουθούν να παραμένουν επίκαιρα. Με διαφορετική όμως σήμερα μορφή, καθώς η πρόκληση δεν έρχεται πια από την παραβίαση της δημοκρατικής νομιμότητας.

Συνηθίζουμε να λέμε ότι τα παιδιά σήμερα τα έχουν όλα. Κι είναι αλήθεια. Ακόμη και οι πλέον φτωχές οικογένειες, παρέχουν σήμερα στα παιδιά τα μέσα για να αντιμετωπίσουν τη ζωή από πλεονεκτική θέση. Ένας πακτωλός υλικών αγαθών, κάνουν την καθημερινότητα πιο εύκολη και περισσότερο ευχάριστη. Από τηλεοράσεις, υπολογιστές και πρόσβαση στο διαδίκτυο, μέχρι κινητά τηλέφωνα, διασκεδάσεις και αυτοκίνητα, όλα σήμερα αποτελούν αυτονόητες κατακτήσεις για τη νεολαία.

Κι όμως. Κάτι φαίνεται να λείπει. Η παθητικότητα των παιδιών στις «καφετέριες» κι οι εκρήξεις βίας στα γήπεδα και στις μαζικές εκδηλώσεις, μαρτυρούν την ύπαρξη ενός μεγάλου κενού, που δε λέει να γεμίσει με ανέσεις και λεφτά.

«Ουκ επ’ άρτον μόνον ζήσεται άνθρωπος». Αν 33 χρόνια μετά κατακτήσαμε το ένα από τα αγαθά του τρίπτυχου «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία», μένουν ακόμη δύο για την ολοκλήρωση του αιτήματος του Πολυτεχνείου.

Η Παιδεία, ως υπόθεση μόρφωσης και ισότιμης πρόσβασης στη γνώση, αποτελεί ακόμη ένα μεγάλο ζητούμενο. Ειδικά στη σημερινή νεοφιλελεύθερη εποχή, όπου η εκπαίδευση παρομοιάζεται από τον ίδιο τον πρωθυπουργό με σύγχρονο «πίθο των Δαναϊδων», με τρύπιο δηλαδή βαρέλι που δεν αξίζει να γίνονται σ’ αυτό δημόσιες επενδύσεις!

Όσο για την Ελευθερία, για τη δυνατότητα δηλαδή των νέων να οραματίζονται ένα δικαιότερο κόσμο και να έχουν ελεύθερες επιλογές για να τον πετύχουν, αυτή παραμένει ακόμη μια μακρινή υπόθεση. Ίσως γιατί ο δρόμος για την Ελευθερία της σκέψης, περνά υποχρεωτικά από εκείνον της Παιδείας.

Σ’ έναν κόσμο όπου η μόνη πραγματικά ελεύθερη είναι η Αγορά κι όπου η ευημερία έχει απόλυτα συνδεθεί με την απόκτηση αγαθών, τα παιδιά είναι καταδικασμένα να ζουν στην τυραννία της ιδιώτευσης. Κι είναι γνωστή από την κλασσική παράδοση η καθόλου κολακευτική ερμηνεία του όρου «ιδιώτης».

Έχουμε πολύ δρόμο ακόμη…