Η τραγωδία της δημόσιας εκπαίδευσης (Από την Αυγή)

Η εικόνα που εντέχνως παρουσιάζεται σήμερα για το εκπαιδευτικό ζήτημα περιλαμβάνει από διαμαρτυρόμενους μαθητές και φοιτητές που καταλαμβάνουν σχολεία και σχολές, έως αυταρχικούς πρυτάνεις που καταφεύγουν στα ΜΑΤ για να περιφρουρήσουν τις συνεδριάσεις των Συγκλήτων τους. Κι ακόμη, από εξαγριωμένους φοιτητές που αδειάζουν σκουπίδια στα γραφεία των πρυτάνεων, έως αναπληρωτές  πρύτανη που δηλώνουν αυτάρεσκα ότι όσοι βρίσκονται σε εξουσία πρέπει να... φασιστοποιηθούν και να ρίχνουν και καμιά σφαλιάρα, γιατί μόνο έτσι καταλαβαίνει ο Έλληνας και μόνο έτσι εφαρμόζονται οι νόμοι στα σοβαρά κράτη. 

Και εν μέσω σήψης και κατάρρευσης της δημόσιας εκπαίδευσης, κάπου στα ψιλά, περνά ως είδηση η αυτόματη, χωρίς περιττούς ελέγχους, αναγνώριση από το επίσημο κράτος της λειτουργίας ιδιωτικών πανεπιστημίων...

Συνιστά ασφαλώς παγκόσμια πρωτοτυπία, σε μια χώρα όπου συστηματικά τα τελευταία χρόνια απαξιώνεται η δημόσια εκπαίδευση, άλλοτε με αφορμή την οικονομική κρίση και άλλοτε με πρόσχημα τη λιτότητα, να κατηγορούνται ως ένοχοι οι αντιδρώντες σε αυτή την αυτοκαταστροφική, για τη χώρα, πολιτική και να αθωώνονται ή να περνούν στο απυρόβλητο οι πραγματικοί ένοχοι της απαξίωσης. 

Παρουσιάζεται δηλαδή τελευταία το εξαιρετικά ενδιαφέρον φαινόμενο, να κατηγορείται η αντίδραση στην υποβάθμιση και να αθωώνεται η κύρια αιτία, δηλαδή η δράση που την προκαλεί. 

Διότι είναι ευκόλως εννοούμενο ότι αν υπήρχαν αίθουσες διδασκαλίας επαρκείς, ώστε να βρίσκουν θέση για να παρακολουθήσουν μάθημα όλοι οι φοιτητές, αν είχαν μείνει γραμματείς στις γραμματείες, βιβλιοθηκονόμοι στις βιβλιοθήκες και φύλακες στα αφύλακτα, πλέον, κτίρια και δεν είχαν απολυθεί με το μέτρο της διαθεσιμότητας, αν υπήρχε προσωπικό καθαριότητας στα πανεπιστήμια και καθάριζε τα σκουπίδια και αν δεν υπήρχαν μαθήματα που δεν διδάσκονται ή που διδάσκονται πλημμελώς, γιατί συνταξιοδοτήθηκαν οι καθηγητές και δεν αναπληρώθηκαν ποτέ, είναι σαφές ότι δεν θα υπήρχαν και φοιτητές να αντιδρούν στην απόλυτη κατάρρευση του δημόσιου εκπαιδευτικού συστήματος. Και μέσω αυτού, στην απόλυτη κατάρρευση του δικού τους μέλλοντος στην Ελλάδα, με συνέπεια την υποχρεωτική φυγή τους στο εξωτερικό.

Όπως κι αν δεν είχε καταργηθεί με το νόμο Διαμαντοπούλου η άμεση και δημοκρατική εκλογή κορυφαίων διοικητικών οργάνων σε ανώτατα πνευματικά, υποτίθεται, ιδρύματα, δεν θα υπήρχαν και αυταρχικοί πρυτάνεις και αντιπρυτάνεις με φασίζουσες αντιλήψεις, που αντί να διαλέγονται με τους φοιτητές τους, να καταφεύγουν στη βία της... σφαλιάρας. Όαση στη σημερινή δημοκρατική έρημο ο πρώην πρύτανης και πρώην υπουργός Παιδείας Γ. Μπαμπινιώτης, ο οποίος με ευγενικά υπαινικτικό τρόπο, επανέφερε στην τάξη τoν πρύτανη του ΕΚΠΑ, θυμίζοντάς του άλλες εποχές, τότε που οι πρυτάνεις εκλέγονταν με άμεση ψηφοφορία από όλη την πανεπιστημιακή κοινότητα και γι αυτό και διαλέγονταν με αγάπη και διδακτική διάθεση με τους φοιτητές τους και ιδίως με εκείνους που είχαν διαφορετική, έως και ακραία, πολιτική αντίληψη και συμπεριφορά.

Αλλά και στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, τα πράγματα δεν είναι διαφορετικά. Αν δεν είχε χάσει το λύκειο και σε ένα βαθμό και το γυμνάσιο, τον αυτοτελή εκπαιδευτικό τους χαρακτήρα και δεν είχαν εξελιχθεί σε προθαλάμους της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, αν δεν είχαμε, ως χώρα, τα πρωτεία στην Ευρώπη, διαθέτοντας το πιο εξεταστικοκεντρικό και συγχρόνως και το πιο κρατικιστικό, το πιο συγκεντρωτικό και το πιο ελεγχόμενο από το υπουργείο σύστημα πρόσβασης στα πανεπιστήμια, το οποίο βέβαια μπορεί να καυχάται ότι είναι αδιάβλητο, αλλά ταυτοχρόνως είναι και ελάχιστα αξιοκρατικό, αν δεν υπήρχαν στα σχολεία τεράστια κενά και ελλείψεις, λόγω λιτότητας και εδώ, κι αν το κέντρο βάρους της εκπαίδευσης δεν είχε προ πολλού μεταφερθεί εκτός σχολείων, στα ιδιωτικά φροντιστήρια, τα οποία πληρώνουν αδρά και μάλιστα σε δύσκολους καιρούς, οι γονείς των παιδιών, ασφαλώς και δεν θα υπήρχαν μαθητές που να φτάνουν στο ακραίο μέτρο των καταλήψεων των σχολείων τους. Κι ακόμη, αν οι καθηγητές τους, όσοι γλύτωσαν δηλαδή από τη διαθεσιμότητα, δεν ήταν καταρρακωμένοι και καθημαγμένοι ηθικά και υλικά, από ένα σύστημα που απαξίωσε κάθε τι δημόσιο και κάθε τι πνευματικό, θα υπήρχαν ασφαλώς δάσκαλοι φωτισμένοι για να εμπνεύσουν σήμερα τα νέα παιδιά...

Το έγκλημα που συντελείται τελευταία στη χώρα μας είναι ότι συνειδητά υποσκάπτεται το μέλλον της, από ένα νεοφιλελεύθερο πολιτικό σύστημα που υποβάθμισε και απαξίωσε τη ραχοκοκκαλιά της Παιδείας, τη δημόσια εκπαίδευση, προκειμένου να ανοίξει το δρόμο στην ιδιωτική. Κάτι που δεν συνέβη ούτε στην πρωτεύουσα του καπιταλισμού, στις ΗΠΑ, ούτε πουθενά αλλού στον κόσμο, αφού παντού, πολύ πριν ανοίξει ο δρόμος για την ιδιωτική, δημιουργήθηκαν οι προϋποθέσεις για υψηλής στάθμης δημόσια εκπαίδευση. Κι αυτό γιατί παντού, εκτός από την Ελλάδα της νεοφιλελεύθερης συγκυβέρνησης, σεβάστηκαν την υποχρέωση του κράτους να παρέχει, μέσω της δημόσιας εκπαίδευσης, ίσες ευκαιρίες για όλους στη γνώση και δι αυτής και στην ανάπτυξη και την ευημερία. 

Όπως επίσης και πουθενά στον πολιτισμένο κόσμο δεν συνέβη να αναγνωριστούν, μέσω νομοθετικών πράξεων, ως ιδιωτικά πανεπιστήμια κολέγια, χωρίς κανένα έλεγχο και καμία ακαδημαϊκή αξιολόγηση.

Όσο λοιπόν το σκηνικό στο οποίο εξελίσσεται η τραγωδία της δημόσιας εκπαίδευσης εξακολουθεί να παραπαίει, να τρίζει και να καταρρέει, τόσο ως ήρωες αυτής της τραγωδίας θα προβάλλονται τα σκουπίδια, οι αυταρχικές έως φασίζουσες συμπεριφορές και οι... σφαλιάρες.