Φταίει ο καιρός για τις οικολογικές καταστροφές; (ΤΑ ΝΕΑ)

Η κυβέρνηση προσπαθεί να αποδώσει στον… καιρό τη μεγάλη φετινή οικολογική καταστροφή. Κρύβοντας τη μισή, άβολη αλήθεια, αναλώνεται, ως συνήθως, σε βολικές γι’ αυτήν αναλήθειες.

Οι καιρικές συνθήκες φέτος ήταν πρωτοφανείς, σύμφωνα με επίσημες κυβερνητικές δηλώσεις. Μόνο που οι καιρικές συνθήκες δεν ήταν μόνο πρωτοφανείς. Ήταν και απολύτως αναμενόμενες. Οι ειδικοί είχαν προειδοποιήσει από καιρό ότι το φετινό καλοκαίρι προβλεπόταν ιδιαίτερα θερμό. Όσο για τον άνυδρο και θερμό χειμώνα που είχε προηγηθεί, δε νομίζω ότι υπάρχει έστω και ένας Έλληνας που να τον έχει ξεχάσει…

Κανείς λοιπόν δεν είπε ότι η κυβέρνηση ευθύνεται για τις πυρκαγιές. Όπως άλλωστε δεν ευθύνεται κανείς για τον καύσωνα, την ανομβρία ή τους σεισμούς. Εκεί που κρίνεται η εκάστοτε πολιτική ηγεσία, είναι στη δυνατότητά της να προβλέπει τους επερχόμενους φυσικούς κινδύνους, να σχεδιάζει προληπτικά και να δρά αποτελεσματικά.

Εκεί που ευθύνεται λοιπόν η κυβέρνηση δεν είναι για τον φετινό καιρό, αλλά για τις αδικαιολόγητης έκτασης καταστροφές που ακολούθησαν. Η έλλειψη στοιχειώδους προετοιμασίας, η απουσία έγκαιρου σχεδιασμού και η πλήρης ανετοιμότητα του κρατικού μηχανισμού, είναι που συνιστούν τις βαριές της ευθύνες.

Με τον ίδιο τρόπο, κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει μια κυβέρνηση ότι φταίει για την ανομβρία. Οι ευθύνες ξεκινούν από την αδυναμία της πολιτείας να αντιμετωπίσει τον κίνδυνο της λειψυδρίας. Στον οποίο οδηγεί η αδικαιολόγητη αδράνεια στον τομέα του σχεδιασμού και της υλοποίησης μιας υδατικής πολιτικής, ικανής να εμποδίσει τον επικείμενο μετά από κάθε ανομβρία εφιάλτη της έλλειψης του νερού.

Όπως τέλος καμία κυβέρνηση δεν φέρει ευθύνη για τους σεισμούς. Οι ευθύνες καταλογίζονται όταν συμβαίνει κατάρρευση κτιρίων και υπάρχουν ανθρώπινα θύματα. Όταν δηλαδή δεν έχει υπάρξει αποτελεσματικός αντισεισμικός σχεδιασμός.

Από την αδυναμία της λοιπόν να περιορίσει την έκταση των φυσικών καταστροφών και να ελαχιστοποιήσει τις επιπτώσεις τους κρίνεται η κυβέρνηση. Όπως κρίνεται και από την ανεπάρκειά της να προστατέψει πολίτες και δημόσια αγαθά από τις συνέπειες απόλυτα αναμενόμενων φυσικών κινδύνων. Με τους οποίους όμως στο εξής, η κλιματική αλλαγή μας αναγκάζει να μάθουμε να συνυπάρχουμε. Αν θέλουμε φυσικά να επιβιώσουμε…