Το Πολυτεχνείο ζει;

Οι σημερινοί νέοι κάτω των 37 ετών δεν ήταν καν γεννημένοι το Νοέμβριο του 1973. Και όπως είναι φυσικό, τίποτε σήμερα δεν θυμίζει σε κανέναν εκείνη τη μαύρη εποχή που γέννησε τα γεγονότα του Πολυτεχνείου. Τίποτε, εκτός από το σύνθημα «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία», που επιμένει και σήμερα να παραμένει επίκαιρο και διαχρονικό όσο ποτέ.

 

Και τότε η νέα γενιά διεκδικούσε το αυτονόητο δικαίωμά της στη ζωή και την οικονομική ανάπτυξη. Ένα δικαίωμα που η οικονομική κρίση σήμερα το στερεί από τα νέα παιδιά, που αναγκάζονται να το διεκδικούν ξανά. 

Και τότε η νέα γενιά διεκδικούσε το δικαίωμά της στην Παιδεία, ως δικαίωμα στη γνώση και τη μόρφωση, αλλά και ως όχημα για απονομή ίσων ευκαιριών στην ανάπτυξη και την ευημερία. Ένα δικαίωμα που και σήμερα υπονομεύεται από την παγκοσμιοποιημένη προσπάθεια εμπορευματοποίησης των πάντων, υποχρεώνοντας τα νέα παιδιά να διεκδικούν και πάλι την Παιδεία ως δημόσιο αγαθό. 

Και τότε η νέα γενιά διεκδικούσε την ελευθερία της από τη δικτατορία των συνταγματαρχών. Μια ελευθερία που και στη σημερινή εποχή των μεγάλων δημοκρατικών κατακτήσεων, αμφισβητείται και πάλι από ένα διεθνές οικονομικό κατεστημένο που κρατά τη χώρα μας σε μια ιδιότυπη ομηρία. 

«Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν...»