Ζητείται εκεχειρία για τα πανεπιστήμια (Το Έθνος)

Ο χαρακτηρισμός «πλήρης διάλυση» ίσως και να μην είναι αρκετός για να περιγράψει αυτό που συμβαίνει σήμερα στα πανεπιστήμια. Τα οποία βρίσκονται για διάστημα σχεδόν δύο μηνών, σε πλήρη αναστολή της λειτουργίας τους.

Η κατά τα άλλα «υπεύθυνη» για την ανώτατη εκπαίδευση κυβέρνηση, έκανε από την πλευρά της ό,τι μπορούσε για να πολώσει την κατάσταση και να οδηγήσει σε ακραίες αντιδράσεις. Αφού προκάλεσε όσο μπορούσε πανεπιστημιακούς και φοιτητές εφαρμόζοντας μεθόδους καταστολής αντί δημοκρατικού διαλόγου, ανέθεσε τελικά στην αστυνομία καθήκοντα «παιδονόμου» και στον υπουργό δημόσιας τάξης την αρμοδιότητα να χαράσσει εκπαιδευτική πολιτική, με δηλώσεις του τύπου: «Θα σας πλακώσω όλους!»

Η ΠΟΣΔΕΠ, η συνδικαλιστική ηγεσία των πανεπιστημιακών από την άλλη, αντέδρασε ακριβώς όπως ο Χότζας: Αυτοχειριάστηκε για να εκδικηθεί τους αντιπάλους της! «Τσίμπησε» εξ αρχής στις προκλήσεις κι έκανε κι αυτή με τη σειρά της ό,τι μπορούσε, προκειμένου να φτάσουν τα πράγματα στα άκρα. Ακολουθώντας μια ακραία «αριστερίστικη» συνθηματολογία και εφαρμόζοντας μια απόλυτα συγκρουσιακή τακτική, σάλπισε παιάνες «κατάληψης των θερινών ανακτόρων». Αποχώρησε από όλα τα βήματα του δημοκρατικού διαλόγου, συμπεριλαμβανομένης και της ίδιας της Βουλής, απαιτώντας από την κοινοβουλευτική πλειοψηφία να αναστείλει το δημοκρατικό δικαίωμά της να νομοθετεί! Παίζοντας βέβαια με τον τρόπο αυτόν πλήρως το παιχνίδι της κυβέρνησης.

Εν μέσω γενικευμένης κρίσης και ορυμαγδού λοιπόν, με τα πανεπιστήμια κλειστά και τα θεσμικά τους όργανα εκτός λειτουργίας, με τους φοιτητές να συγκρούονται με την αστυνομία, αλλά και μεταξύ τους στους δρόμους, με τα ΜΜΕ να συζητούν για ευθύνες κουκουλοφόρων, για μολότωφ και για συλλήψεις και τέλος με την κοινωνία τρομοκρατημένη, να επιθυμεί διακαώς την εφαρμογή «του νόμου και της τάξης», η κυβέρνηση οδηγεί σε ψήφιση, με συνοπτικές διαδικασίες, τον λεγόμενο νόμο - πλαίσιο. Η συζήτηση στη Βουλή διεξάγεται σε καθεστώς πλήρους αφωνίας και ολοσχερούς απουσίας συγκροτημένου διαλόγου και τεκμηριωμένων αντιρρήσεων. Η κοινωνία βρίσκεται σε συνθήκες απόλυτης άγνοιας και αφασίας, οι οποίες έντεχνα μεταφράζονται από τους δημοσκόπους ως συναίνεση, υπέρ μιας ακόμη κατ’ επίφαση «μεταρρύθμισης».

Ο χωρίς κοινωνικό όραμα, άτολμος, αντιφατικός, αποσπασματικός και οπισθοδρομικός συνταγματικός νόμος για τα πανεπιστήμια, ψηφίζεται σε συνθήκες που συμφέρουν μόνον αυτούς που επιδιώκουν να κρύψουν τη γύμνια του. Από την άλλη μεριά, η εικόνα της πλήρους διάλυσης του δημόσιου πανεπιστημίου καθημερινά το αποδυναμώνει, δίνοντας επιχειρήματα στους οπαδούς της ιδιωτικής εκπαίδευσης.

Μόνη λύση, η ανάληψη μιας ύστατης πρωτοβουλίας για εκεχειρία. Η κατάσταση πρέπει να εξομαλυνθεί, τα πανεπιστήμια να ανοίξουν, τα θεσμικά τους όργανα να λειτουργήσουν για να διατυπώσουν τεκμηριωμένη γνώμη. Και τέλος οι πολίτες πρέπει επιτέλους να ενημερωθούν πλήρως για το τι επιφυλάσσει η επόμενη μέρα γι’ αυτούς και τα παιδιά τους.