Είναι τα μέτρα δίκαια και αποτελεσματικά; (Αγγελιοφόρος, 06/03/2010)

Ασφαλώς και τα οικονομικά μέτρα έπρεπε να είναι σκληρά και επώδυνα. Στην κατάσταση που έφτασε η ελληνική οικονομία δεν υπήρχε άλλη οδός. Άλλωστε αυτό το έχουν αντιληφθεί και οι ίδιοι οι πολίτες, οι οποίοι στη συντριπτική τους πλειοψηφία δηλώνουν στις δημοσκοπήσεις ότι υποστηρίζουν την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης. Η συζήτηση συνεπώς σήμερα δεν γίνεται ούτε για τη σκοπιμότητα των μέτρων, ούτε και για την πρόθεσή μας να συμβάλουμε στην αποκατάσταση της οικονομίας της πατρίδας μας.  Αν γίνεται κάποια συζήτηση, αυτή αφορά αφενός τον δίκαιο επιμερισμό του κόστους της κρίσης και αφετέρου την αποτελεσματικότητα των συγκεκριμένων μέτρων.

Η απάντηση στο πρώτο ερώτημα δυστυχώς δεν είναι ενθαρρυντική. Οι κατ’ εξοχήν ένοχοι για την κρίση, όσοι πλούτισαν δηλαδή τα τελευταία χρόνια σε βάρος της ελληνικής οικονομίας, φοροφυγάδες και επίορκοι εφοριακοί, κερδοσκόποι, μιζαδόροι, τράπεζες με αδικαιολόγητα μεγάλα επιτόκια, golden boys και πολιτικοί που πήραν μέρος στη διασπάθιση του δημόσιου χρήματος και σε υποθέσεις διαφθοράς, παραμένουν στο απόλυτο απυρόβλητο. Έτσι, ενώ οι παράνομα ανείσπραχτοι φόροι εκτιμήθηκαν από τον ίδιο τον Πρωθυπουργό προεκλογικά περί τα 30 δις, το πάρτυ καλούμαστε να το πληρώσουμε οι... συνήθεις ύποπτοι μισθωτοί και συνταξιούχοι, τη στιγμή που η επιδείνωση της ποιότητας της ζωής μας θα αποφέρει μόνο 4,8 δις. Ακόμη και ο ενιαίος τρόπος με τον οποίο περικόπτονται τα επιδόματα των εργαζομένων όμως, ανεξάρτητα από τις συνολικές αποδοχές και την πραγματική οικονομική κατάσταση καθενός, είναι μακράν από το να εμπνέει αισθήματα δικαιοσύνης.
Όσον αφορά τώρα στο ερώτημα περί αποτελεσματικότητας, ας δεχτούμε ότι οι λογαριασμοί έγιναν σωστά και το συνολικό όφελος που θα προκύψει από την εφαρμογή των μέτρων θα οδηγήσει πράγματι σε εξοικονόμηση ίση με το 2% του ΑΕΠ. Έχει από την άλλη μεριά υπολογιστεί το κόστος των μέτρων; Έγιναν δηλαδή υπολογισμοί για το πόσο θα μειωθούν τα έσοδα του ΦΠΑ ως αποτέλεσμα της ύφεσης που θα προκληθεί εξ αιτίας της συνδυασμένης μείωσης εισοδημάτων και αγοραστικής ικανότητας των εργαζομένων; Κι ακόμη έγινε καμιά προεκτίμηση του κόστους από την έκρηξη της φτώχειας και από την εκτόξευση της ανεργίας, καθώς και από τους κινδύνους της αναμενόμενης αύξησης της εγκληματικότητας και των φαινομένων βίας; Εκτός από το εκτιμώμενο όφελος δηλαδή από την εφαρμογή των μέτρων, έχει άραγε συνυπολογιστεί το άμεσο, αλλά και το αναμενόμενο κόστος;
Το άδικο και το ατελέσφορο των μέτρων λοιπόν είναι που μας κάνουν σήμερα να δυσφορούμε και όχι αυτή καθεαυτή η αναγκαιότητα να ληφθούν σκληρά μέτρα.