Γραμματείς και... Φαρισαίοι

Το νομοσχέδιο με το οποίο θεσμοθετείται ένα δίκαιο, αδιάβλητο και αντικειμενικό σύστημα προσλήψεων για το σύνολο του ευρύτερου δημόσιου τομέα, όπως και η επιλογή των γραμματέων των υπουργείων και των διοικήσεων των οργανισμών με ανοικτή προκήρυξη και αξιοκρατικά κριτήρια, συνιστούν τη μεγαλύτερη μεταρρυθμιστική τομή στην πολιτική ιστορία του ελληνικού κράτους.  Η οποία γυρίζει την πλάτη σε μια ολόκληρη εποχή όπου το κράτος ήταν το λάφυρο του εκάστοτε νικητή των εκλογών. Τα οφέλη που θα υπάρξουν από αυτή τη μεταρρύθμιση είναι πολλαπλά. Πρώτα γιατί αποκόπτεται ο ομφάλιος λώρος μεταξύ κόμματος και κυβέρνησης, απαλάσσοντας το πρώτο από τους τυχοδιώκτες και τη δεύτερη από τους λογής... «κουμπάρους. Επιπλέον γιατί δίνεται ένα έμπρακτο και ηχηρό παράδειγμα διαφάνειας και αξιοκρατίας στην ελληνική κοινωνία. Και τέλος γιατί καταπολεμάται με τον καλύτερο τρόπο η διαφθορά, θερμοκήπιο για την οποία υπήρξε η πολιτική του διορισμού «ημετέρων» στο δημόσιο.

Ας μη ξεφεύγει πάντως της προσοχής ότι προϋπόθεση επιτυχούς εφαρμογής μιας μεταρρύθμισης σαν κι αυτή, είναι ο Πρωθυπουργός που θα την εφαρμόσει να αντλεί τη νομιμοποίησή του όχι από το κόμμα, αλλά από το σύνολο της κοινωνίας. Κι αυτό γιατί η ανάδειξη των πολιτικών αρχηγών και δυνάμει Πρωθυπουργών από αυτό που στη ΝΔ αποκαλούν φαρισαϊκά... βάση, ενισχύει τις αμαρτωλές εξαρτήσεις τους από τα κομματικά δεσμά.