Ο κόσμος αλλάζει. Εμείς? (Αγγελιοφόρος)

Ο κανόνας της βιολογίας που θέλει την επιβίωση των ειδών ευθέως ανάλογη με την ικανότητα προσαρμογής τους στις αλλαγές, παραμένει περισσότερο επίκαιρος παρά ποτέ.

Κι αυτό γιατί μια νέα εποχή βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη. Το τέλος του ψυχρού πολέμου οδήγησε στην παγκοσμιοποίηση της οικονομίας και την πλήρη κατάργηση των συνόρων για τη διακίνηση κεφαλαίων, αγαθών και υπηρεσιών.

Η επιβίωση στο νέο περιβάλλον προϋποθέτει έναν αγώνα δρόμου για την ανταγωνιστικότητα των εθνικών οικονομιών, γεγονός που φέρνει σε δεύτερη προτεραιότητα τις αξίες της κοινωνικής συνοχής και της διατήρησης της οικολογικής ακεραιότητας.

Τίποτε όμως δεν γίνεται χωρίς κόστος. Η επιθετική ανάπτυξη της παγκοσμιοποίησης της οικονομίας, έμελλε να προκαλέσει ένα μεγάλο εφιάλτη: Επιδείνωσε την υπερθέρμανση του πλανήτη και έφερε στο προσκήνιο την υπόθεση της κλιματικής αλλαγής. Με αστάθμητες για την ώρα επιπτώσεις για το μέλλον της ζωής στη γη.

Εδώ αρχίζει η περιπέτεια. Διότι η προσαρμογή στις νέες συνθήκες δεν είναι απλή υπόθεση. Άλλοι υποδέχονται άκριτα και μοιρολατρικά τις αλλαγές, μη δείχνοντας όμως οι ίδιοι ούτε τη διάθεση, ούτε και την ικανότητα να αλλάξουν. Άλλοι αντιδρούν πεισματικά σ’ αυτές, αρνούμενοι να δουν και να αντιμετωπίσουν τη νέα πραγματικότητα. Κι άλλοι τέλος προσπαθούν να αντιμετωπίσουν το μέλλον «έξυπνα», αλλάζοντας πρώτα οι ίδιοι.

Την ώρα που οι Ευρωπαίοι εταίροι μας απαντούν στη νέα εποχή επιδιώκοντας την επίτευξη των αρχών της αειφορίας, έχοντας ως στόχο μιαν ανάπτυξη με ισότιμη έμφαση στην οικονομία, το περιβάλλον και την κοινωνική συνοχή, η δική μας «αφασία», επιβεβαιώνει τη μετριότητα όσων έτυχε να έχουν τις τύχες της χώρας σήμερα στα χέρια τους.

Στο πλαίσιο σχεδίου κατάργησης του κοινωνικού κράτους, διαλύουν τη δημόσια Παιδεία. Και στο όνομα της εξυπηρέτησης οικονομικών συμφερόντων, κατοχυρώνουν συνταγματικά τις δασικές καταπατήσεις, συμμετέχοντας ενεργά στην περιβαλλοντική καταστροφή.

Είναι αυτοί που μη μπορώντας να δουν μπροστά οπισθοδρομούν, δέσμιοι αναχρονιστικών ιδεοληψιών και αιχμάλωτοι συμφερόντων. Είναι αυτοί που ανίκανοι να αλλάξουν, μένουν συνήθως στο περιθώριο της ιστορίας.