Ομοιο...παθητικά (ΤΑ ΝΕΑ)

Η ελληνική οικονομία δεν χρειάζονταν τη διεθνή κρίση για να ανακαλύψει την ύφεση. Ήδη από τις αρχές του καλοκαιριού ο υπουργός Οικονομίας είχε προαναγγείλει και ο Πρωθυπουργός λίγο αργότερα από τη ΔΕΘ είχε επιβεβαιώσει, τα σκληρά μέτρα λιτότητας λόγω της κατάρρευσης, ήδη από τότε, των οικονομικών δεικτών. Η κυβέρνηση όχι μόνο δεν προέβλεψε τις διεθνείς εξελίξεις, αλλά έκανε ό,τι μπορούσε για να αποδυναμώσει τις αντοχές της εγχώριας οικονομίας. Η οποία τα τελευταία 5 χρόνια ανεμοδέρνεται σε νεοφιλελεύθερα πελάγη, κινούμενη μεταξύ του δόγματος της «αυτορρυθμιζόμενης αγοράς» και της ιδεοληψίας της καταπολέμησης των δημοσιονομικών ελλειμμάτων σε βάρος των δημοσίων επενδύσεων και των κοινωνικών δαπανών.

Πόσα χρόνια αλήθεια έχουν να ακουστούν από επίσημα κυβερνητικά χείλη σχεδιασμοί για οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη και προγράμματα για σύγκλιση της οικονομίας μας με τα Ευρωπαϊκά δεδομένα;
Ετοιμαζόμαστε να υποδεχτούμε τις συνέπειες της κρίσης με μια οικονομία περισσότερο αδύναμη παρά ποτέ και μ’ ένα κοινωνικό σώμα ήδη εκ των προτέρων εξουθενωμένο. Το οποίο, με όσα συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό, εμφανίζει δείγματα κατακερματισμού της συνοχής του, πολύ πριν συναντηθεί με τα εισαγόμενα φαινόμενα.
Η ελληνική κυβέρνηση αντιμετωπίζει τη διεθνή κρίση δια της μεθόδου της ομοιοπαθητικής: Εφαρμόζει την ίδια νεοφιλελεύθερη συνταγή που ευθύνεται για τη δημιουργία της. Και χρησιμοποιεί το ίδιο επικοινωνιακό οπλοστάσιο που οδήγησε πρόωρα στην εγχώρια εκδοχή της. Με τις ευθύνες να αναζητούνται μεταξύ της αντιπολίτευσης και του… ακαδημαϊκού ασύλου.
Το μόνο πάντως επιβεβαιωμένο αποτέλεσμα από την εφαρμογή της μεθόδου της ομοιοπαθητικής στην πολιτική, είναι ότι αυξάνει διαρκώς τον αριθμό των… ομοιοπαθών. Όπως αποτυπώνεται τόσο στην οργή των νέων στους δρόμους, όσο και στις πρόσφατες δημοσκοπήσεις.