Η «δεξιά» παραχάραξη της γλώσσας (Μεταρρύθμιση)

Αν η παραποίηση της ιστορίας και η διαστρέβλωση της αλήθειας χαρακτηρίζουν απολυταρχικές συμπεριφορές που απαντώνται σε αντιδημοκρατικά καθεστώτα, τότε αναμφίβολα η παραχάραξη της γλώσσας, αποτελεί ένα πρώτο, αλλά αποφασιστικό βήμα προς τον ολοκληρωτισμό.

Η σημερινή κυβέρνηση, έχοντας εξαντλήσει όλες τις προσπάθειες δημιουργίας εντυπώσεων και έχοντας μετέλθει όλες τις επικοινωνιακές μεθόδους προκειμένου άλλοτε να καλύψει το κενό κι άλλοτε να αποκρύψει τον πραγματικό προσανατολισμό της πολιτικής της, δεν διστάζει να εφαρμόσει προχωρημένες τακτικές προπαγάνδας, φτάνοντας ακόμη και στο έσχατο στάδιο της διαστρέβλωσης της αλήθειας, δια της μεθόδου της παραποίησης της γλώσσας. Στο πλαίσιο της προσπάθειας αυτής άλλες λέξεις χάθηκαν από το λεξιλόγιο, άλλες άλλαξαν νόημα, κι άλλες διαστρεβλώθηκαν σκοπίμως. Κι όλα αυτά, όχι ως μια ένδειξη ημιμάθειας ή αγραμματοσύνης, (αν και αυτό συμβαίνει συχνά), αλλά κυρίως ως αποτέλεσμα ιδιοτελών προθέσεων και πολιτικών σκοπιμοτήτων.

Σήμερα στο πολιτικό μας λεξιλόγιο υπάρχει το εκεί, αλλά δεν υπάρχει το εδώ. Υπάρχει ο νότος, αλλά όχι κι ο βορράς. Υπάρχει η Αριστερά, η Κεντροαριστερά και το… «Κοινωνικό Κέντρο», αλλά όχι κι η Δεξιά. Ο όρος έχει χαθεί οριστικά. Παρά το γεγονός ότι η ύπαρξη του είναι απαραίτητη για τον προσδιορισμό και των υπολοίπων πλευρών του πολιτικού χάρτη. Οι Νεοδημοκράτες υπερασπίζονται σθεναρά το δικαίωμά τους στον αυτοπροσδιορισμό, χωρίς παράλληλα όμως να εκχωρούν αυτό το δικαίωμα και σε επίσημα κράτη. Ιδίως όταν αυτά είναι γειτονικά και τους θυμίζουν οικεία κακά...

Άλλοτε πίσω από τις παραιτήσεις, τις απολύσεις και τις κάθε είδους απομακρύνσεις κυβερνητικών στελεχών, ανακαλύπτονταν «διαφθορά», «διαπλοκή» και «σκάνδαλα». Η σημερινή κυβέρνηση, ως αντιπολίτευση και όχι μόνον, ανάλωσε μεγάλο μέρος της προσπάθειάς της και αφιέρωσε σημαντικό τμήμα της πολιτικής της, στην καταγγελία παρόμοιων φαινομένων, όταν αυτά βέβαια; αφορούσαν τους πολιτικούς της αντιπάλους. Σήμερα οι λέξεις αυτές έχουν εξαφανιστεί από το κυβερνητικό λεξιλόγιο, χρησιμοποιούμενες μόνο όταν πρόκειται για επίθεση στην αντιπολίτευση και για επίρριψη ευθυνών στο παρελθόν.

Σε τρέχοντα πολιτικό χρόνο, οι σχεδόν εβδομαδιαίες απομακρύνσεις, αναδεικνύουν τον «πόλεμο με τα οργανωμένα συμφέροντα», προδίδουν τη «διαφάνεια» και μαρτυρούν τη «σεμνότητα» και την «ταπεινότητα» της δεξιάς διακυβέρνησης. Άσχετα αν έτσι τελικά επιτυγχάνεται η συγκάλυψη των κυβερνητικών σκανδάλων, καθώς όλο το κακό εκτονώνεται στις παραιτήσεις. Αφού για τη δεξιά προπαγάνδα, σημασία δεν έχει το «είναι», δηλαδή η πρόληψη, η έγκαιρη αντιμετώπιση και η καταπολέμηση των εκφυλλιστικών φαινομένων, αλλά αντίθετα το «φαίνεσθαι», άλλοτε με τη μορφή των από τηλεοράσεως αποκαλύψεων, που αποπροσανατολίζουν από την ουσία των προβλημάτων και άλλοτε με τη μορφή των ανθρωποθυσιών, που υποκαθιστούν την πολιτική, με την έννοια της επέμβασης και λήψης των κατάλληλων μέτρων.

Ένας άλλος όρος που χρησιμοποιείται για να δηλώσει ακριβώς το αντίθετο από αυτό που στ’ αλήθεια σημαίνει, είναι αυτός της «αξιοκρατίας». Σήμερα ο όρος χρησιμοποιείται προσχηματικά, για να καλύψει τα εκτεταμένα φαινόμενα κομματισμού που πλήττουν το κράτος. Αφού σύμφωνα με τον πλέον υπεύθυνο για τη Δημόσια Διοίκηση, τον αρμόδιο υφυπουργό, ο όρος «αξιοκρατία» παραπέμπει μονόδρομα στα «δικά μας παιδιά». Που από χέρι, σύμφωνα με δηλώσεις του, είναι τα πιο άξια.

Και στα Πανεπιστήμια όμως, ο όρος χρησιμοποιείται για να δηλώσει την επαναφορά της ταξικής παιδείας. Αφού εκεί οδηγεί το «αξιοκρατικό» μέτρο της βαθμολογικής βάσης στις εισαγωγικές εξετάσεις. Το οποίο αν εφαρμοστεί, θα κλείσουν 120 από τις πλέον χρήσιμες κοινωνικά σχολές, κυρίως της περιφέρειας, όπως είναι οι σχολές. Ναυτιλιακών και Τουριστικών Σπουδών. Επιπλέον, η εφαρμογή του μέτρου θα αποκλείει ετησίως 25.000 νέους από τη δημόσια εκπαίδευση, στέλνοντάς τους ως έτοιμη πελατεία στα υπό αναγνώριση ιδιωτικά Κέντρα Ελευθέρων Σπουδών και τα λογής ψευδεπίγραφα ιδιωτικά «Πανεπιστήμια»!

Η πιο ταλαιπωρημένη όμως λέξη σήμερα, είναι αναμφίβολα αυτή της «μεταρρύθμισης». Κάθε προσπάθεια μεταβολής της υπάρχουσας κατάστασης, άσχετα με τον κοινωνικό ή όχι χαρακτήρα της και ανεξάρτητα από τον προοδευτικό ή οπισθοδρομικό προσανατολισμό της, χαρακτηρίζεται ως «μεταρρύθμιση». Σε βαθμό που η λέξη να αποκτά πλέον αρνητικό πρόσημο, καθώς ταυτίζεται συστηματικά με αντιλαϊκές και αντικοινωνικές παρεμβάσεις.

Η «μεταρρύθμιση» στις εργασιακές σχέσεις ευνόησε λίγους και ζημίωσε πολλούς. Αφού αφαίρεσε κοινωνικές κατακτήσεις και απαξίωσε την εργασία, μειώνοντας το κόστος της. Η «μεταρρύθμιση» στην Παιδεία κατήργησε το διάλογο και συρρίκνωσε, έως υποβάθμισης, τη δημόσια εκπαίδευση. Ανοίγοντας έτσι το δρόμο στην εμπορευματοποίηση ενός από τα σημαντικότερα δημόσια αγαθά. Επιπλέον υπονόμευσε την αυτοδιοίκηση των Πανεπιστημίων και περιόρισε τις ακαδημαϊκές ελευθερίες, εισάγοντας πρωτόγνωρους θεσμούς επιτήρησης της ακαδημαϊκής κοινότητας και ενίσχυσης της εξάρτησης των ΑΕΙ από την κρατική εξουσία. Από την οποία πλέον εξαρτάται ακόμη και το δικαίωμα υποβολής υποψηφιότητας στις εκλογές των ακαδημαϊκών οργάνων διοίκησης! Στο όνομα της «μεταρρύθμισης» τέλος ξεπληρώθηκαν τα κομματικά γραμμάτια της «νέας» διακυβέρνησης προς τον αρχιεπίσκοπο, με την ίδρυση 4 νέων εκκλησιαστικών Πανεπιστημίων. Για να εξομοιωθούμε με τον τρόπο αυτόν με μεσαιωνικά, θεοκρατικού τύπου εκπαιδευτικά συστήματα…

Σήμερα, μια νέα γλώσσα τείνει να πάρει τη θέση αυτής που ξέραμε. Κι όπως κάθε γλώσσα, εκφράζει απόλυτα τον τρόπο που σκέπτονται αυτοί που τη χρησιμοποιούν. Κι αυτό είναι και το πιο ανησυχητικό. Γιατί η παραχάραξη της γλώσσας παραπέμπει στην παραποίηση της αλήθειας. Γεγονός που ενέχει βαθύτερους κινδύνους. Οι οποίοι αγγίζουν τα όρια μιας γενικευμένης και προϊούσας πολιτικής παρακμής.