Σε αναζήτηση ελπίδας... (Αγγελιοφόρος)

Το 2007 φεύγει, αφήνοντας πίσω του άσχημες στιγμές και δυσάρεστες αναμνήσεις. Ήταν μια χρονιά που ένα μεγάλο μέρος του φυσικού μας πλούτου αφέθηκε στην καταστροφή. Οι ολέθριες καλοκαιρινές πυρκαγιές ανέδειξαν τα τεράστια κενά στους τομείς της κρατικής φροντίδας, τόσο σε ό,τι αφορά στην πρόληψη των πυρκαγιών και την προστασία των δασών, όσο όμως και στο επίπεδο της διαχείρισης των μεγάλων φυσικών καταστροφών. Που στο εξής, όπως διαβεβαιώνει η διεθνής επιστημονική κοινότητα, θα είναι όλο και πιο συχνές.

 

Δυστυχώς, βαδίζουμε στην εποχή των μεγάλων κλιματικών αλλαγών δίχως σχέδιο, δίχως πρόγραμμα και δίχως πολιτική για τα δημόσια αγαθά. Και κυρίως, χωρίς την αναγκαία σε παρόμοιες περιπτώσεις κοινωνική συμμαχία. Αν διαβάσει κανείς τις σφυγμομετρήσεις της κοινής γνώμης, θα πιστέψει ότι κατατασσόμαστε στους πλέον ευαίσθητους περιβαλλοντικά λαούς. Στην πραγματικότητα όμως, όχι μόνο δεν αντιδράσαμε εναντίον εκείνων που ευθύνονται για τις τεράστιες καταστροφές, όχι μόνο δεν καταψηφίσαμε εκείνους οι οποίοι προωθούσαν την τροποποίηση, επί το ελαστικότερο, του φιλοπεριβαλλοντικού άρθρου 24 του Συντάγματος, αλλά αντίθετα, δώσαμε στην υπεύθυνη πολιτικά κυβέρνηση μια ακόμη ευκαιρία. Για να αποτελειώσει ίσως ό,τι απέμεινε όρθιο από το φυσικό μας περιβάλλον…

Αλλά και στον κρίσιμο για το μέλλον της χώρας τομέα της Παιδείας, τα πράγματα δεν ήταν καλύτερα. Η δημόσια εκπαίδευση για τέταρτη συνεχή χρονιά υποχρηματοδοτείται στον προϋπολογισμό της «νέας» διακυβέρνησης, (περισσότερο από το 0,6% του ΑΕΠ είναι η υποχώρηση των δημόσιων δαπανών από το 2004 μέχρι σήμερα), με ολέθριες επιπτώσεις για το εκπαιδευτικό μας σύστημα. Την υποβάθμιση του οποίου, μπορεί κανείς να αποτιμήσει στα μπαρ και τα λογής καφενεία. Εκεί, όπου βουλιάζει το μέλλον της Ελλάδας. Εκεί, όπου η νεολαία μας χωρίς ελπίδα και όραμα για έναν καλύτερο κόσμο, «σκοτώνει» την ώρα της για να ξεχνιέται.

Όσο για την υπεύθυνη κυβέρνηση, όταν δεν είναι απασχολημένη με τα ομόλογα και τις προμήθειες των «γαλάζιων χρηματιστών», τα αναψυκτήρια και τις ροζ κασέτες των στελεχών της, αναλώνεται να μας πείσει ότι τα μεγάλα προβλήματα της χώρας θα λυθούν με την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων και την παραχώρηση σε ιδιώτες δασικών εκτάσεων και αρχαιολογικών χώρων.

Μια χώρα που εγκαταλείπει το δημόσιο χώρο χάριν ιδιωτικών συμφερόντων, αφήνοντας στην τύχη τους το φυσικό πλούτο και το ανθρώπινο δυναμικό της, είναι δυστυχώς μια χώρα χωρίς αύριο…

Μέρες πούναι, δεν έχουμε παρά να ευχηθούμε ότι η καινούργια χρονιά, θα φέρει και μια νέα ελπίδα για όλους…