Ιφιγένειες και Φαρισαίοι (Αγγελιοφόρος)

Ουδείς γνωρίζει πόσες Ιφιγένειες χρειάζεται ακόμη να θυσιαστούν στο βωμό της προσπάθειας να πειστεί η κοινή γνώμη ότι η κυβέρνηση Καραμανλή, δεν είναι ακριβώς αυτό που κάποτε κατηγορούσε…

Μια παράταξη που επαγγέλθηκε την ηθική ως κεντρικό πολιτικό πρόταγμα για να κερδίσει την εμπιστοσύνη των πολιτών, μια κυβέρνηση που στήριξε την πολιτική της επιχειρηματολογία στην επίτευξη του στόχου της καταπολέμησης της διαφθοράς κι ένας πρωθυπουργός που επικαλέστηκε τη σεμνότητα και την ταπεινότητα ως κορυφαίες πολιτικές αρετές, καταφεύγουν εκ συστήματος εδώ και τέσσερα χρόνια στη μέθοδο των ανθρωποθυσιών κάθε μορφής, προκειμένου να διασκεδάσουν τις εντυπώσεις από τα σκάνδαλα που το ένα μετά το άλλο αποκαλύπτονται σε βάρος τους.

 

Ηχεί ακόμη στην αίθουσα του Κοινοβουλίου η καταγγελτική φωνή του σημερινού πρωθυπουργού, όταν ακόμη βρισκόταν στα αμέριμνα χρόνια της αντιπολίτευσης, να αποκαλεί τον προκάτοχό του «αρχιερέα της διαπλοκής»!

Πούσουν (πολιτική) νιότη που μας έλεγες πως θα γινόταν άλλοι!

Σήμερα, η οσμή σκανδάλου από το Μέγαρο Μαξίμου έχει γίνει καθημερινή πραγματικότητα. Υποθέσεις διαφθοράς όλων των αποχρώσεων, βλέπουν διαρκώς το φως της δημοσιότητας. Από τους κυβερνητικούς «κουμπάρους», οι οποίοι σήμερα δικάζονται μόνοι, χωρίς τους άνωθεν υψηλούς προστάτες τους, μέχρι την ανεξιχνίαστη υπόθεση των τηλεφωνικών υποκλοπών, η οποία κόστισε τη ζωή σ’έναν δυστυχή αυτόχειρα υπάλληλο της τηλεφωνικής εταιρείας. Κι από τις «γαλάζιες» προμήθειες στην υπόθεση των δομημένων ομολόγων, (αλήθεια, γιατί ξεχάστηκε το πόρισμα «Ζορμπά»?), μέχρι τον φιλεύσπλαχνο πρώην υπουργό απασχόλησης που... φιλοξενούσε στην αυθαίρετη αγροικία του αλλοδαπούς, προωθώντας με τον χειρότερο τρόπο την εισφοροδιαφυγή και τη μαύρη εργασία. Και τέλος μέχρι πρόσφατα το γενικό γραμματέα του υπουργείου Πολιτισμού, ο οποίος κάτω από το βάρος της αναγκαστικής του παραίτησης, (ακούγονται πολλά για ροζ και άλλα σκάνδαλα), αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει, όλες οι περιπτώσεις κυβερνητικών σκανδάλων, έχουν δύο κοινά χαρακτηριστικά:

Πρώτον, όλες αποκαλύφθηκαν από τρίτους, εξωκυβερνητικούς παράγοντες. Που σημαίνει ότι αν δεν υπήρχαν τα ΜΜΕ, θα συνεχίζαμε ακόμη και σήμερα να ζούμε στον όμορφο και ηθικό κόσμο του... κυβερνητικού Φαρισαϊσμού.

Και δεύτερο σε όλες τις περιπτώσεις, τις ευθύνες ανέλαβαν κυβερνητικές... Ιφιγένειες. Μεμονωμένα δηλαδή κυβερνητικά στελέχη, που θυσιάστηκαν στον βωμό μιας ιδιότυπης συνωμοσίας της σιωπής...

Ο συστηματικός υποβιβασμός όμως των πολιτικών ευθυνών σε επίπεδο ατομικής ενοχής μεμονωμένων κυβερνητικών στελεχών, δεν μπορεί να αποτελεί ες αεί την κολυμβήθρα του Σιλοάμ. Ειδικά για μια κυβέρνηση, της οποίας η τιμή και η υπόληψη ακολουθεί την ίδια πορεία με τις πολιτικές της επιδόσεις…