Όταν η κυβέρνηση τα θέλει όλα δικά της... (Αγγελιοφόρος)

Τελικά η κυβέρνηση κατάφερε το ακατόρθωτο: Με αφορμή το ασφαλιστικό, ένωσε όλους τους Έλληνες εναντίον της. Απόδειξη οι πρόσφατες κινητοποιήσεις, οι οποίες συσπείρωσαν πολύ περισσότερους πολίτες από όσους αθροίζουν σε παρόμοιες περιπτώσεις οι συνήθεις αντιπολιτευτικές συμμαχίες.

Τι είναι όμως αυτό που κάνει τους εργαζόμενους, από όλους ανεξαιρέτως τους πολιτικούς χώρους, να αντιδρούν με τόση σφοδρότητα στις κυβερνητικές επιλογές? Τι είναι δηλαδή αυτό που κινητοποιεί τους πολίτες να υπερβαίνουν τις πολιτικές προτιμήσεις τους και να αντιπολιτεύονται μια κυβέρνηση, στην οποία μόλις προ 3 μηνών έδειχναν την εμπιστοσύνη τους? Το ερώτημα αποκτά ιδιαίτερη αξία, αν ληφθούν υπόψη τα αποτελέσματα πρόσφατης δημοσκόπησης. Σύμφωνα με την οποία η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών σήμερα, αναγνωρίζει την ανάγκη να δοθεί μια λύση στο ασφαλιστικό…

Οι πολίτες σήμερα, εκτός από την ανάγκη επίλυσης της πιο «καυτής» από τις «πατάτες» της σύγχρονης πολιτικής πραγματικότητας, αναγνωρίζουν και μια σειρά από αλήθειες που αφορούν στη στάση της πολιτείας τις τελευταίες δεκαετίες. Θυμούνται λοιπόν πολύ καλά ότι για όλες ανεξαιρέτως τις κυβερνήσεις, τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων υπήρξαν η εύκολη λύση για την κάλυψη των εκάστοτε κρατικών υποχρεώσεων. Κι αυτό όχι πάντοτε προς όφελος των εργαζομένων…

Νωπές είναι οι μνήμες από το μέγα σκάνδαλο των δομημένων ομολόγων. Σύμφωνα με το οποίο τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων «επενδύονταν» σε ομόλογα υψηλού κινδύνου. Με αποτέλεσμα και οι επενδύσεις αυτές να μην αποβαίνουν επικερδείς για τα ασφαλιστικά ταμεία, αλλά και τεράστια ποσά να καταλήγουν, δίκην προμηθειών, στις τσέπες «γαλάζιων» χρηματιστών. Μια υπόθεση κραυγαλέας κλοπής του μόχθου των εργαζομένων, προκειμένου να συντηρηθεί ένα διεφθαρμένο και πελατειακό κομματικό κράτος. Και δεν είναι ασφαλώς σύμπτωση το γεγονός ότι το πόρισμα Ζορμπά, που αφορά στη διερεύνηση της υπόθεσης, δεν είδε ποτέ το φως της δημοσιότητας…

Κι έρχεται λίγους μήνες μετά αυτή η κυβέρνηση και ζητά τα «ρέστα» από τους εργαζομένους. Προσπαθώντας να τους πείσει να επωμιστούν οι ίδιοι τα βάρη που άλλοι συσσώρευσαν στα ασφαλιστικά τους ταμεία. Εκτός αυτού, διαπράττει ακόμη ένα κορυφαίο ατόπημα: Επιλέγει το νεοφιλελεύθερο μοντέλο για τις εισφορές, αποποιούμενη τις οικονομικές υποχρεώσεις του κράτους απέναντι στα ταμεία, διατηρώντας  όμως ταυτόχρονα το κρατικιστικό μοντέλο για τη διαχείρισή τους.

Ακολουθώντας τελικά ένα ιδιότυπο σύστημα «νεοφιλελεύθερου πελατειακού κρατισμού», καταφέρνει και συσπειρώνει απέναντί της το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας: Από τους αριστερούς κρατικιστές, έως και τους δεξιούς οπαδούς του νεοφιλελευθερισμού…