Ο μύθος των μεταρρυθμίσεων (Αγγελιοφόρος)

Οι «μεταρρυθμίσεις» αποτελούν το δυνατό χαρτί της κυβέρνησης Καραμανλή. Στα δύσκολα, κάθε φορά δηλαδή που η κυβέρνηση αισθάνεται την ανάγκη να απολογηθεί για το έργο της, σ’ αυτές καταφεύγει. Μπορεί να μην εκπληρώθηκαν μέχρι στιγμής οι προεκλογικές της εξαγγελίες και η κατάσταση καθημερινά να επιδεινώνεται σε όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής. Υπάρχουν όμως πάντα οι μεγάλες… μεταρρυθμίσεις, που δίνουν ένα ισχυρό άλλοθι στην προφανή κυβερνητική ανεπάρκεια.

Οι κυβερνητικές «μεταρρυθμίσεις» είναι εκεί, ακόμη κι αν εμείς δεν μπορούμε να τις δούμε. Ίσως γιατί μας έπεισαν ότι είναι ακόμη νωρίς για να δούμε χειροπιαστά αποτελέσματα. Ίσως γιατί έχει εμπεδωθεί η πεποίθηση ότι οι μεταρρυθμίσεις είναι έννοια οραματική και συνεπώς αρκετά ασαφής. Ίσως γιατί έχουμε όλοι σιωπηρά αποδεχτεί ότι ούτως ή άλλως, δεν υπάρχει τρόπος αντικειμενικής αξιολόγησης της πορείας τους.

Όπως και να έχουν τα πράγματα, το άλλοθι των μεταρρυθμίσεων αποδεικνύεται εξόχως αποτελεσματικό για τη σημερινή κυβέρνηση. Αυτό τουλάχιστον μαρτυρούν οι μέχρι τώρα δημοσκοπήσεις.

Ευτυχώς όμως που εκτός από την κυβέρνηση και την αντιπολίτευση, υπάρχουν και οι διεθνείς οργανισμοί. Οι οποίοι απαλλαγμένοι από τις σκοπιμότητες της εσωτερικής πολιτικής αντιπαράθεσης, διαθέτουν την αναγκαία αντικειμενικότητα στις έρευνες που διεξάγουν.

Όπως συνέβη με την έκθεση που δημοσίευσε πρόσφατα το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ. Στην οποία αξιολογείται η μεταρρυθμιστική πολιτική των Ευρωπαϊκών χωρών, σύμφωνα με την πρόοδο που σημείωσαν στην επίτευξη των κριτηρίων της στρατηγικής της Λισαβόνας. Τα οποία ως γνωστόν συνίστανται στο σύνθετο τρίπτυχο: ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, κοινωνική συνοχή και αειφόρος ανάπτυξη για τα περιβάλλον.

Σύμφωνα λοιπόν με τα αποτελέσματα, η χώρα μας τα τελευταία 2 χρόνια, υποχώρησε από την 22η στην 23η θέση μεταξύ των 25 χωρών της Ευρώπης!

Καταρρίπτεται έτσι με τον πλέον επίσημο, αξιόπιστο και αδιαμφισβήτητο τρόπο ένας ακόμη μύθος: Αυτός των μεταρρυθμίσεων της κυβέρνησης Καραμανλή! Τις οποίες δεν βλέπουμε, γιατί απλά δεν υπάρχουν.

Οπότε τι μένει? Μα φυσικά η προκήρυξη πρόωρων εκλογών. Με τις ίδιες (και πάλι) υποσχέσεις!